29-09-15

ANGEL (06)

Toen Franklin bij zijn rechterachterband neerhurkte, keek hij stomverbaasd opzij. Een heerschap dat het midden hield tussen een advocaat en een imker hurkte namelijk krek naast hem neer. Hij viel helemaal niet op en hij viel ook heel erg op. Er likten vlammen om zijn lendenen. De kerel tikte met een belachelijk grote vork op Franklins schouder om diens aandacht te vragen.
‘Een minuutje van uw kostbare tijd, Mozart? Even luisteren naar mijn stemvork, ja?’
‘Eh… Wie ben… Je staat in brand, man!’
‘Geen tijd om te blussen. Niet erg. Kan ik je helpen?’
De kerel prikte met de vork in de band. Terstond losten alle vier de autobanden hun lucht.
‘Maar… verduiveld… ‘
‘Goed geraden! De duivel in hoogsteigen persoon. Sigaretje, vetzak?’
De duivel plukte een verkreukeld pakje Laurens 48 uit zijn binnenzak.
‘Nee. En ga weg.’
‘Ik wel. Waar vuur is, moet rook zijn, ha ha.’
De duivel stak de fik in zijn sigaret door die even in zijn eigen lendenvuur te houden.
‘O: bespeur ik hier hondenbloed?’
De duivel boog zich voorover om scherper toe te kijken.
‘Man man man, dat ziet er niet goed uit. Hier is een reddend gebaar op zijn plaats. Kom.’
Na amper één trek katapulteerde de duivel zijn sigaret weer weg.
‘Werk aan de winkel.’
‘Maar… ‘
Een onbekende macht tilde Franklin eensklaps op en even later voer hij in het vaarwater van de duivel boven het stadspark zonder de minste aanraking van zijn achtervolger, die hem nu zelf voorvloog. Spartelen noch protesteren hielpen. De duivel dreef de snelheid op en weldra hadden ze het luchtruim boven de stad verlaten. Nog nooit had de volslanke muziekleraar Franklin zich zo licht gevoeld.

De luchten in het oosten vertoonden een rossige weerschijn toen de duivel met Marlize landde op het dak van een gebouw in oud-Bulgaarse stijl. Hij nam haar mee naar een mosterdgeel vertrek met een glazen koepel. Omdat het vollemaan was, baadde de ruimte in kaaskleurig licht.
‘Sofa,’ knikte hij.
Marlize keek opzij.
‘Bienvenidos, compadres,’ grinnikte hij.
‘Sinds wanneer spreekt de duivel Spaans?’ grimlachte Franklin. Erik wierp haar een mak herkenningslachje toe. Omdat de duivel geen echte tijd en chronologie kende – hij rekende in eenheden van 3,5 jaar, ook negatief – zaten zij er al, vóór haar. Maar dat kon geen van de drie berekenen. De tijd van de duivel was niet de tijd van de mensen. De wijzers schraapten en schilferden op een andere manier de tijd af.
‘Jullie ook hier?! Hoe komen jullie… Kennen jullie elkaar?’
‘Ja… Nee… ‘
Erik en Franklin schudden ontkennend op de tweede vraag terwijl ze even naar elkaar keken.
Haar mond viel open van verbazing. De twee zaten schaapachtig naast elkaar in een sofa met bloedrood rozenmotief.
‘Vraag maar niks. Dit is wellicht een nare droom. Een nachtmerrie.’
‘Of een lachmerrie,’ grinnikte Lucifer. ‘Ik amuseer me te pletter.’
‘Wat is de bedoeling van deze ontvoering?’ vroeg Marlize.
‘Je bedoelt: topontmoeting,’ repliceerde de duivel, terwijl hij haar een stoel toeschoof. Met een kletterend lawaai gooide hij zijn vork in een hoek. Hevig sissend smolt die binnen de drie seconden tot een plasje de grootte van een hostie. ‘En ik spreek vloeiend Spaans sinds de Spaanse Burgeroorlog.’
‘We dromen hé? Zo meteen worden we wakker en… ‘
‘Jullie willen momenteel liever niet door mij geknepen worden om te zien of jullie al dan niet dromen. Ook slaapseks mag niet bruusk onderbroken worden, wisten jullie dat? Ha ha ha!’
‘Hou op met die onzin. Hoe heet je eigenlijk? Wie ben je?’
‘Lucifer. Satan.’
‘Enige betekenis?’
‘Lucifer is mijn hemelse naam; Satan mijn aardse. Ze hebben me mijn status van engel afgenomen en gedegradeerd tot demon. Maar dat pik ik niet. Ik beheer nog altijd een deel van het licht en ik begeer nog altijd dat andere deel.’
‘Wat hebben wij daarmee te zien?’
‘Ha! Een vraag als een vuurpijl!’
‘Wel?’
‘Wijze mensen vragen niet en geven evenmin antwoord.’
‘Je gaat ons toch minstens uitleggen waarom we hier zijn?’
‘Waarom is een duivelsvraag. Eigenmachtige constructie levert zogenaamde antwoorden op. Pretentie. De mens is een Steak Pretentie, goed gebakken in hellevuur. Stel liever vast dat jullie hier gewoon zijn. Bij mij, Lucifer.’
‘Wij eisen een verklaring!’ zei Marlize fel. Ook de sofagijzelaars knikten heftig.

De commentaren zijn gesloten.